به نام خدامجموعه‌ی من هنوز در سفرم | ۱  و کسی نمی‌داند در کدام زمین می‌میرد  روایتی از سفر به کاتماندو، بامیانسهروردی می‌گوید ریشه‌ی کلمه‌ی عشق از گیاه «عشقه» آمده که دور درخت می‌پیچد و تمام جانش را می‌مکد تا درخت خشک شود و یک‌باره علاقه منقطع گردد: «عشق اگرچه جان را به عالم بقا می‌رساند اما تن را به عالم فنا باز آرد، زیرا که در عالم کون و فساد هیچ‌چیز نیست که طاقت بار عشق تواند داشت.»#مجموعه‌ی_من_هنوز_در_سفرم_|_۱ #و_کسی_نمی‌داند_در_کدام_زمین_می‌میرد #روایتی_از_سفر_به_کاتماندو،_بامیان،_تفلیس،_آت

به نام خدا#مجموعه‌ی_من_هنوز_در_سفرم_|_۱ #و_کسی_نمی‌داند_در_کدام_زمین_می‌میرد #روایتی_از_سفر_به_کاتماندو،_بامیان،_تفلیس،_آتن،_هرات،_کابل،_جنوا،_قونیه،_مون‌پولیه، #مهزاد_الیاسی_بختیاری، نشر #نشر_اطرافاین کتاب جلد اول از مجموعه «من هنوز در سفرم» است با عنوان «و کسی نمی‌داند در کدام زمین می‌میرد.»موضوع: سفرنامه، جستار، انسان‌شناسیاین کتاب روایت سفر به شهرها و کشورهای کاتماندو، بامیان، تفلیس، آتن، هرات، کابل، جنوا، قونیه و مون‌پولیه است، اما صرفاً شرح وقایع سفر نیست. نویسنده که در رشته‌ی انسان‌شناسی

به نام خدادلبستگیِ کتابیطیف گسترده‌ای از تقدیم‌نامه‌ها از نوع خاص و عام‌اند. برای مثال گرچه آنتوان دو سنت اگزوپری شاهکار خود، شازده کوچولو، را به یک فرد خاص (لئون ورت) تقدیم کرد اما دوستان کوچکش را از یاد نبرد. کتابش را به لئون ورت وقتی پسری کوچولو بود تقدیم کرد:از این‌که کتابم را به یک آدم بزرگ اهدا کرده‌ام، جا دارد از بچه ها عذرخواهی کنم. البته من برای این کار دلیل موجهی دارم: این شخص بهترین دوست من است. دلیل دیگری هم دارم: این آدم بزرگ خیلی چیزها را می‌فهمد، حتی کتاب‌هایی را که برای بچه‌ها نو